არაფერი პირადი

Post factumm

ჩემი არამწვანე ამბები Part II

ოქტომბერში მძღოლის პრობლემა მოვაგვარეთ. მიხარია როცა ადგილობრივები თანხმდებიან მცხეთა-მთიანეთის ცენტრთან თანამშრომლობას და ჩვენთან სამუშაოდ მოდიან. კარგი მძღოლი გვყავს. პროფესიონალი. უკანა ფშავში ისეთ გზებზე გვატარა და თან ისე ოსტატურად, მე და ნატა სუნთქვაშეკრულები ვისხედით და კარის სახელურებს ვებღაუჭებოდით. უკანა ფშავისკენ მიმავალი გზა ვიწროა და სახიფათო. გზაზე წვრილი წვეტიანი ქვები ყრია. თუ ფრთხილად არ ივლი დიდი შანსია საბურავი დაზიანდეს და მოგზაურობა ჩაგეშალოს. ჩვენი მძღოლის პროფესიონალიზმის წყალობით დანიშნულების ადგილს მშვიდობით მივაღწიეთ და უკანაფშავის ბოლო სოფელში, ვაკისოფელში ავედით. სოფელში იმ დროისათვის ერთადერთი ოჯახი დაგვხვდა, ძალიან თბილი და კარგი ხალხი. საერთოდაც მე ვფიქრობ მთაში რომ სუფთა ხალხი ცხოვრობს ისეთი არსად არაა. შეიძლება ეს შეფასება გადაჭარბებულად მოგეჩვენოთ და შეიძლება ვაჭარბებ კიდეც, მაგრამ ძალიან რთულია ფშაველის გულწრფელობაში შეიტანო ეჭვი. ხშირად მახსენდება ის სათნო და კეთილი ადამიანები და ძალიან ბედნიერი ვარ რომ ამ ადამიანებს ვიცნობ.

არ ვიცი რამდენჯერ გამიგია რომ მთა იცლება, რომ მთა მიტოვებული და უპატრონოა, მაგრამ ასჯერ გაგონილს რომ ერთხელ ნანახი სჯობია ფშავში კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი. უკანაფშავის სოფლები თითქმის დაცლილია. ერთადერთი შუაფხო და თხილიანაა შედარებით ხალხმრავალი. სადაც ჯამში დაახლოებით 30-მდე ოჯახი ცხოვრობს. თხილიანაში ერთი სამწუხარო ამბავიც შევიტყვეთ. წელს გაზაფხულზე წყალდიდობისას სოფელში ბავშვი დაიღუპა. ოფიციალური ინფორმაციით გოგონა ხიდზე გადადიოდა და უეცრად მოვარდნილმა წყალმა ხიდი წაიღო. თუმცა როგორც აღმოჩნდა ოფიციალური ინფორმაცია არასწორი იყო და ფაქტები ადგილობრივმა ხელისუფლებამ თავიანთ სასარგებლოდ დაამახინჯა. სინამდვილეში წყალმა ხიდი კი არ წაიღო, არამედ ხიდი ჩატყდა და გოგონა ადიდებულ არაგვში ჩავარდა.

ვაკისოფელიდან ფშავის მთებით, მისი სილამაზით და უზომოდ კეთილი ადამიანების გაცნობით აღფრთოვანებულები წამოვედით. რუკა ბლოკნოტში მქონდა მიჯღაბნილი. ვიცოდი რომ სადღაც ახლოს იყო უკანაფშავის კიდევ ერთი სოფელი ჭიჩო. თუმცა როგორც აღმოჩნდა არც თუ ისე კარგი გეოგრაფი ვარ და ჭიჩოს ნაცვლად მუქოში ავედით. მუქო – ეს არის სოფელი მთის წვერზე. უფრო სწორად მთის წვერთან ფერდობზე შეფენილი რამდენიმე სახლი – ერთი ოჯახით. ჩვენი მასპინძელი ერთი მხიარული ფშაველი აღმოჩნდა, რომელიც 5 წლის წინ ქალაქს გამოექცა და მამაპაპისეულ კუთხეს მოაშურა. ჩვენი დანახვა ძალიან გაუკვირდა. კაციშვილს ეს სოფელი არ ახსოვს, დიდი ხანია აქ უცხო არავინ მინახავს და თქვენ საიდან მოხვედითო – გვკითხა. მერე თავისი “რანჩო” დაგვათვალიერებინა. ჩემი საზაფხულო რეზიდენციააო. სერიალებში რომ აქვთ რანჩოები, მეც მოვიწყვე ჩემთვის ერთი პატარა რანჩოო გვითხრა.

ფშაველის რანჩო მუქოში

 

ჩვენც ინტერვიუები ჩავწერეთ, ათასი რამ ვკითხეთ. მთელი საუბრის მანძილზე წუწუნებდა ძნელია მთაში ცხოვრება, მარტოს მიწევს ყველაფრის კეთებაო. ტელეფონი აქ არ იჭერს და არაფერი. დასარეკად მეზობელ მთაზე უნდა გავიდეო და მუქოს წინ მდებარე მთისკენ მიგვითითა. ძალიან დამაინტერესა სალოცავმა და საფლავებმა რომელიც მუქოშია. თუმცა მათ დეტალურად შესასწავლად დრო აღარ დაგვრჩა. ღამდებოდა, თან გაგვიწვიმდა და წამოსვლა ვიჩქარეთ.

წამოვედით, მაგრამ მთლად უსაფრთხოდაც ვერა. ნაწვიმარზე მანქანა მოსრიალდა და…. მე მანქანიდან გადმოვხტი:)
მართალია არაფერი საშიში არ იყო, მაგრამ მაინც აღარ ჩავჯექი მანქანაში. ვაღიარებ, საშინლად მოვიქეცი, მაგრამ როცა ვიხსენებ იმ ავტოავარიების რიცხვს, რამდენშიც მოვხვდი და როცა სარკეში ჩემს გატეხილ წარბსაც ვავლებ თვალს, რისკის სურვილი მინიმუმადე დადის.

ძალიან სასაცილო იყო შემდეგ განვითარებული სიტუაცია. ნატა და მძღოლი მომდევდნენ მანქანით და მეხვეწებოდნენ რომ მანქანაში ჩავჯდარიყავი, მე კიდევ ვამტკიცებდი რომ ფეხით სიარული მერჩივნა და წვიმაც არაფერში მიშლიდა ხელს. ჩემი სიჯიუტის წყალობით, კარგად გავილუმპე და სერიოზული გრიპიც ავიკიდე ფშავიდან დაბრუნებისას.

საერთოდ ჩემი და ნატას ურთიერთობა საოჯახო კომედიას ჰგავს, ტრაგედიის მცირე ელემენტებით. ზოგადად ICMM- ში ფიქრობენ მე ყველაზე ფრთხილი და მშიშარა ვარ. იმიტომ რომ გამუდმებით ვიძახი ყველაფერზე, ეს არ შეიძლება, ის არ შეიძლება. და სანამ რამე გადაწყვეტილებას მივიღებ დიდხანს ვფიქრობ. ნატა ამ მხრივ სწრაფია. უშიშარი და გულადია. მაგრამ როცა ფაქტის წინაშე აღმოჩნდება სერიოზულად ამუხრუჭებს. ასეთ დროს როგორც წესი მე კარგი ფარი ვარ ხოლმე. მაგალითად მთელი ცხოვრება მეშინოდა ძაღლების. დუშეთში ცხოვრების პირველი თვე ცხადში ახდენილი კოშმარი იყო. ჯერ ისედაც რთულია ადაპტაციის პერიოდი. ახალი ადამიანები, ურთიერთობები და უნდობლობა დიდი დოზით. რთულია თავის დამკვიდრება უცხო ქალაქში სადაც არავის არ იცნობ და სადაც პირველივე დღეს პოლიციური რეჟიმის თვითმმართველობას ეჯახები. ამ ყველაფერს დაუმატეთ ძაღლებით სავსე ქუჩები და სრული ბედნიერებისთვის ამ ძაღლების უცნაური თვისება – ყველა გამვლელ-გამომვლელს უკან დაჰყვებიან. თავიდან ქუჩაში უკიდურესად დაძაბული დავდიოდი, სულ მეგონა რომ რომელიმე ჩემს გვერდით მოსეირნე ძაღლს აუცილებლად მოუნდებოდა კბილის გაკვრა. ნატა პირიქით, თავისუფლად დასეირნობდა, სანამ ერთ დღეს ძაღლები არ დაედევნენ და კივილით არ შევარდა უახლოეს აფთიაქში:) მოგვიანებით მეც მივხვდი რომ აზრი არ ქონდა ნერვიულობას. ერთ დილით ჩემს თავს ვუთხარი: “წარმოიდგინე რომ ქუჩაში ძაღლები არ დადიან. წარმოიდგინე რომ ყველაფერი კარგადაა, რომ არ გეშინია და მომეშვა”. მას შემდეგ ასე ვაგრძელებ “Life in a fool’s paradise”.

 

გულადი და უშიშარი ნატა

 

ნატაზე ვსაუბრობდი ზემოთ. ფშავის შემდეგ ბარისახოში წავედით. ბარისახოზე უფრო დაწვრილებით და იმ ამბავზე, როგორ გადავურჩით ახანჯვლას მომდევნო პოსტში დავწერ. დღეს კარგ ამბებს გავიხსენებ მხოლოდ. ბარისახოდან ლამის მარტო დავბრუნდი. ნატამ ერთი გადარეული ხევსური გაიცნო და ისე გადაირია, რჩებოდა :)
“არაფერი არ მინდა, თავი დამანებეთ ვრჩებიო,” – იძახდა. თუმცა როცა ცოტახანში აღტაცებამ გადაუარა და ჯანსაღად აზროვნება დაიწყო, წამოვიდა:). უცნაური რაღაცაა სიყვარული. აი რაღაცა ან ვიღაცა რომ შეგიყვარდება და მზად ხარ ყველაფერი დაივიწყო მის გამო. როგორც წესი ქალები სწორედ ასეთ დროს სცდებიან და სიყვარულის გამო ყველაფერზე უარს ამბობენ. ნატასაც ასე დაემართა. ერთი ხევსურის გამო ლამის ყველაფერზე უარი თქვა.

Kiss me...Kiss me baby:)

 

ყველაზე სახალისო ამ ამბავში ერთი ფაქტი იყო. ხევსურეთში სოფლებს საკმაოდ უცნაური სახელები აქვთ. დუშეთშიც იმდენი სოფელია, რომელიც კარზე მთავრდება რომ ხანდახან სათვალავი მერევა – მილახვრიანთკარი, ფოლადაანთკარი, ბანცურთკარი, ზოტიკიანთკარი, შალიკიანთკარი, ბზიკურაანთკარი, ველთაურთკარი, ციგრიაანთკარი, თანიაანთკარი, კუდიაანთკარი, ლაფანაანთკარი, აღდგომელაანთკარი, წინამძღვრიანთკარი, იმის კარი ამის კარი….კარი, კარი, კარი…

თავიდან გვერეოდა. დუშელებიც ჩასაფრებულებივით ერთ შეცდომასაც არ გვპატიობდნენ და სულ იყო საუბარი იმაზე, დააზუსტეთ სოფლები, გვარები. სოფლებს კიდევ ეშველა, რუკაზე ვნახულობდით, მაგრამ გვარები იქცა ტანჯვად. ნუ ნატას სატანჯველად პირველ რიგში. თუმცა ბარისახოში დაწყებულმა ლავ სთორმა ნატას პრობლემას უშველა. სხვა თუ არაფერი, ზუსტად ვიცი რომ ერთი ხევსურული გვარი არასოდეს შეეშლება:)

გუშინ ვთქვი სევდიან დღეებზეც დავწერ მეთქი. ერთის მხრივ შესანიშნავი სამსახური მაქვს. იმას ვაკეთებ რაც ჩემია, აი ძალიან ჩემი და რაც მიყვარს. მაგრამ ხანდახან ვჭედავ. მონატრებას ვეღარ ვერევი და არანორმალურად მინდა სახლში ყოფნა. სახლი, მეგობრები, ჩემთვის ძვირფასი ადამიანები მენატრებიან. როცა ფეისბუქზე ისეთ ღონისძიებას ლინკავენ, რომელზეც ყოფნა ძალიან მინდა და ვერ მივდივარ ნერვები მეშლება. ახლაც რამდენიმე წუთის წინ მოსაწვევი მომივიდა. ერთი ქუთაისური ჯგუფი კონცერტს მართავს. მიუხედავად იმისა რომ შაბათსაა, ვერ წავალ. იმიტომ რომ ერთი მნიშვნელოვანი შეხვედრა მაქვს დაგეგმილი და ვერ მოვახერხებ ჩასვლას. არადა ქუთაისში როცა ჩავდივარ ჩემი და და ჩემი მეგობრები აღნიშნავენ რომ დუშეთმა ჩემი მუსიკალური გემოვნების დეგრადაცია მოახდინა. აქ ჩამოსვლამდე ქართულ მუსიკას საერთოდ არ ვუსმენდი. კარგად მახსოვს ჩემი ირონიული ფიქრები როცა ნატალიმ ქართული სიმღერის “შედევრები” ჩართო ერთ საღამოს და იძულების წესით მასმენინა. თავიდან ჯიუტად ვამბობდი უარს, მაგრამ როცა ერთ დღეს ნამდვილ ხევსურულ საღამოზე აღმოვჩნდი, მივხვდი რომ უაზრობაა გამუდმებით დააიგნორო ის, რასაც შენი ქვეცნობიერი გთავაზობს. ეს პოსტიც აი ამ სიმღერის ფონზე დაიწერა.

უშენოდ ყინვაა

საკუთარი თავის მიკვირს, მაგრამ ასეა. მე ახლა ამას ვუსმენ.
პრინციპში ეს ჩემთვის მარტო სიმღერა აღარაა. ჩემი დაუწყებელ-დაუსრულებელი ისტორიის ამბავია, რომელსაც აქ და ამ სივრცეში ალბათ არასდროს მოვყვები:)

ჩემი არამწვანე ამბები Part I

ჩემი მეგობრებისათვის დიდი ხანია ცნობილია ის ფაქტი რომ ლაპარაკი მეზარება :) ))
ჰო აი ყოველთვის მეზარება იმაზე საუბარი თუ რას ვაკეთებ, როგორ ვმუშაობ, სად დავდივარ. მაგრამ როცა დღეს მგონი ოთხმოცდამეათიათასედ მკითხა ერთმა მეგობარმა რას შვრები, როგორ ხარ, მომიყევი შენკენ რა ხდებაო, პასუხად ფეისბუქზე დავპოსტე: ” ამ ფოტომ და იმ სიმღერამ დილიდან ჩემს ფლეილისტში რომ ტრიალებს პოსტის წერის ხასიათზე დამაყენა.
ჩემი გიჟური ხევსურული დღეების შესახებ ვიწყებ წერას. დავწერ ყველაზე სევდიან და ყველაზე მხიარულ, შინაარსიან და უშინაარსო დღეებზე:)))
დავწერ გადარეულებზე, ჭკვიან და კეთილ ადამიანებზე.
დავწერ იმ გადარეულ ხევსურზეც და მუსიკაზე, რომელიც იქმნება მთაში :) ))”
აქვე ფოტო და ქვემოთ დაპირებული პოსტიც. არა მგონია ბევრს დააინტერესოს. პრინციპში ეს პოსტი მხოლოდ იმ ადამიანებისთვის დაიწერა ვისაც ჩემი ამბები აინტერესებს.

 

მეხუთე თვე დაიწყო რაც მცხეთა-მთიანეთის საინფორმაციო ცენტრში ვმუშაობ.
ამ ხნის მანძილზე იმდენი რამ ვნახე, იმდენი რამ გადამხდა თავს არც კი ვიცი საიდან დავიწყო.შოკური თერაპიის თეორიული კურსი აგვისტოში, პირველივე სამუშაო დღეს გავიარე. მერე სიტუაცია დაწყნარდა, დალაგდა და ნელ-ნელა კალაპოტში ჩადგა.
რეგიონში სადაც დამოუკიდებელი მედია საშუალების ატანა უჭირდათ და გვემუქრებოდნენ რომ ფონდს ჩვენს პროექტს დაახურინებდნენ, მიხვდნენ რომ ყველაფერი მათ ნება-სურვილზე არაა დამოკიდებული. მიხვდნენ რომ მათი სურვილის საწინააღმდეგოდ ჩვენი არსებობის ატანა მოუწევდათ და ქარიშხალი ჩადგა.
ჰოდა როცა ცის კაბადონზე ამინდი შეიცვალა და ღრუბლებს მზე ჩაენაცვლა, მეც დავმშვიდდი.

icmm.ge -ს გუნდი პატარაა, მაგრამ ძლიერია. ალბათ უფრო იმიტომ რომ პრობლემებზე საუბარი შეგვიძლია და საკუთარი შეცდომების დანახვა. საერთოდაც საკუთარი შეცდომის აღიარება ვფიქრობ ყველაზე კარგი თვისებაა, რომელიც ადამიანს გააჩნია. ვერ ვურთიერთობ ისეთ ადამიანებთან, რომლებმაც იციან რომ შეცდომა დაუშვეს, მაგრამ ნებისმიერი გზით ცდილობენ მის დაფარვას.
ჩვენი სტაფი ძირითადად, როგორც აქ ამბობენ “ჩამოსულებისგან” შედგება. კახეთი, იმერეთი და სამცხე-ჯავახეთი ყოველ დილით ხვდება დუშეთში, რუსთაველის 9 ნომერში ერთმანეთს და დანარჩენ დღესაც ერთად ატარებს. გადაღებებზე აქამდე ძირითადად მე და ნატა დავდიოდით. შესაბამისად ყველაფერი ცუდიც და კარგიც ერთად გადავიტანეთ. თუმცა მანამდე იყო ჩემი გიჟური გადაწყვეტილება და ერთდღიანი “მოგზაურობა” ღვთისგან და კაცისგან მიტოვებულ სოფელ ვეძათხევში.

თავიდან მძღოლი არ გვყავდა, იმიტომ რომ ყველა ადგილობრივი ვინც ICMM-თან თანამშრომლობის სურვილი გამოთქვა ადგილობრივმა ხელისუფლებამ დააშინა და მათაც კონტრაქტები გაწყვიტეს. მთელი აგვისტო სოფელ ვეძათხევის მოსახლეობა გვიკავშირდებოდა და დახმარებას გვთხოვდა. ჩვენც ვაშუქებდით. სექტემბრის დასაწყისში, როცა კიდევ ერთხელ დაგვირეკეს გადავწყვიტე წავსულიყავი და ჩემი თვალით მენახა დამეწყრილი სოფელი.

მანქანის არ არსებობის გამო გადავწყვიტე სოფელ არღუნის ავტობუსს გავყოლოდი, რომელიც ვეძათხევთან ახლოსმდებარე სოფელ დუდაურებს გაივლის. დუდაურებში მეგზური დამხვდებოდა და ვეძათხევში გადამიყვანდა. სამწუხაროდ ავტობუსმა გამასწრო. თავიდან წასვლა გადავიფიქრე, მაგრამ მერე ის უცნობი შემეცოდა, რომელსაც ჩემს გამო საკმაოდ დიდი გზა ექნებოდა გავლილი, ტაქსი ავიყვანე და წავედი.

ჩემი მეგზური 23 წლის გარსია გოგოჭური აღმოჩნდა, რომელიც ადრე ხევსურეთში სოფელ გიორგიწმინდაში ცხოვრობდა. (ოდესმე ამ ბიჭზე აუცილებლად დავწერ უფრო ვრცლად, დღეს კი მხოლოდ ერთი რამ შემიძლია ვთქვა. ამ ადამიანისაგან ძალიან ვარ დავალებული. მხოლოდ მისი წყალობით გადავურჩი უზარმზარ ძაღლებს. უკან დაბრუნებისას კი როცა აღმოვაჩინე რომ ავტობუსმა გამასწრო და არც ტაქსის ნომერი მქონდა, რამდენიმე კილომეტრი ჩემთან ერთად იარა ფეხით და ასე ვთქვათ სამშვიდობოს გამომაცილა).

ვეძათხევმა შოკში ჩამაგდო. იქ არსებულმა სიღარიბემ, უიმედობამ, დანგრეულმა და დანგრევის პირას მისულმა სახლებმა, მიტოვებულმა ნასახლარებმა აზროვნების უნარი წამართვა. დღეს ამ გადასახედიდან ვფიქრობ რომ ვეძათხევში ჩასვლამდე ნამდვილი სიღარიბე არ მქონდა ნანახი. არ ვიცოდი როგორ და სად ცხოვრობენ ღარიბები. ვეძათხევში აღვიქვი სიღარიბე და ვნახე რომ თურმე ადამიანებს აქვთ უნარი უკიდურესზე უკიდურეს გაჭირვებაში იცხოვრონ, გაძლონ და გადარჩნენ.

ვეძათხევიდან სოფელ ოქრუანში გადავედი, სადაც ვეძათხევის სკოლა მდებარეობს. იმ დროისათვის სკოლა წკნელისგან მოწნულ და მიწით შელესილ ქოხში იყო განთავსებული. სოფლიდან რომ დავბრუნდი რამდენიმე საათი ჩუმად ვიჯექი და ჩემი თანამშრომლების დაკვირვების ობიექტი ვიყავი. ლაპარაკის არც თავი მქონდა და არც სურვილი. თუმცა ყველაზე რთული პერიოდი სტატიის გამოსვლის შემდეგ დაიწყო.

15 სექტემბერს როცა სრულიად ქართული მედია კეთილმოწყობილი სკოლების კადრებს ატრიალებდა, მცხეთა-მთიანეთის საინფორმაციო ცენტრმა ერთი პატარა ქართული სოფლის პატარა სკოლაზე დადო რეპორტაჟი. სკოლაზე, რომელიც ქოხში მდებარეობს და რომელშიც პირველ, მეორე, მესამე და მეოთხეკლასელებს გაკვეთილი ერთდოულად უტარდებათ, იმიტომ რომ სკოლას ერთადერთი მასწავლებელი ჰყავს.

პირველი პრეტენზია რესურსცენტრს გაუჩნდა. კარგად მახსოვს დუშეთის საგანმანათლებლო რესურსცენტრის ხელმძღვანელის სიტყვები, არ გრცხვენია ისევ ინტერვიუზე რომ მოხვედი, მორალური უფლება არ გაქვს კითხვა დამისვაო. როგორც აღმოჩნდა, ვეძათხევის სკოლის მასწავლებელი ჩემზე გაბრაზდა, ჩემი ფოტოები როგორ გამოაქვეყნაო. “განცხადებას წერდა და სკოლიდან მიდიოდა. რომ წასულიყო სკოლა იხურებოდა. სტატიას რომ წერდი ამაზე არ ფიქრობდიო,” – მითხრა რესურსცენტრის ხელმძღვანელმა. ერთი შეხედვით რესურსცენტრის ხელმძღვანელი მართალია, მაგრამ ბრალდების ობიექტი აარჩია არასწორად.
მე ვფიქრობ სახელმწიფომ თავის მოქალაქეებზე თანაბრად უნდა იზრუნოს. ის რომ ვეძათხევის სკოლა ამ დღეშია სწორედ სახელმწიფოს ბრალია და არა ჩემი, ერთი ჟურნალისტის, რომელმაც პრობლემა აღმოაჩინა და ამ პრობლემის შესახებ ინფორმაცია გაავრცელა. მესმის რომ მასწავლებლის გაბრაზების გამო სკოლა შეიძლებოდა საერთოდ დახურულიყო, მაგრამ მედალს ორი მხარე აქვს. ვინმე ფიქრობს იმ ბავშებზე რომლებიც იქ სწავლობენ და არასათანადო განათლებას იღებენ?
საინტერესო იყო ჩემი და რესურსცენტრის ხელმძღვანელის დიალოგის გაგრძელება. “ვინმე რომ ბაბუაშენს ასე მოექცეს, მოგეწონებაო?” – მითხრა.
“თქვენს შვილებს ასწავლიდით იმ სკოლაშითქო?” – დავუბრუნე კითხვა. მისგან დადებითი პასუხი ვერ მივიღე. არც მიფიქრია რომ მივიღებდი. არცერთი ნორმალური ადამიანი თავის შვილს ვეძათხევის სკოლაში სასწავლებლად არ გაუშვებს.
რაც შეეხება მასწავლებელს. მე დღემდე ვფიქრობ რომ სწორად მოვიქეცი. ფოტოების გადაღებაზე ნებართვა ვითხოვე და მივიღე კიდეც. მაშინ არც პროტესტი გამოუხატავს, პირიქით ძალიან დამეხმარა და სკოლის გასაჭირზე ისაუბრა კიდეც. შესაბამისად დღემდე ჩემთვის ცოტა გაუგებარი დარჩა რამ აღაშფოთა მასწავლებელი.

საერთოდ ფოტოები ის თემაა, რომელიც ადგილობრივი ჩინოვნიკების მხრიდან ხშირად ხდება უკმაყოფილების და გაღიზიანების მიზეზი. იმ ფაქტს რომ ყველა სტატიას, რომელსაც ვწერ (თ), მძაფრი რეაქცია მოჰყვება დიდი ხანია შევეჩვიე. მესმის რომ ვერასოდეს დავწერ ისე, რომელიმე ჩინოვნიკს რომ მოეწონოს. მესმის რომ ყოველთვის იქნება ისეთი დეტალი სტატიაში რომელიც ვიღაცას მაინც გააღიზიანებს. მაგრამ ძალიან მიჭირს გავიგო რატომ ემალებიან ფოტოობიექტივს საჯარო პირები. არც კი ვიცი რა დავარქვა ამას, კონფლიქტი? შენიშვნა? თუ როგორ დავასათაურო ის რაც ბოლო სამი თვეა ჩვენსა და ადგილობრივი ხელისუფლების სხვადასხვა თანამდებობის პირებს შორის ხდება.

ყველაფერი ერთი უწყინარი პრეზენტაციის გაშუქებით დაიწყო. კულტურის მინისტრმა ნიკა რურუამ დუშეთის კულტურის სახლს აპარატურა აჩუქა. შეხვედრას მხარის გუბერნატორი ცეზარ ჩოჩელი, დუშეთის გამგებელი ლაშა ჯანაშვილი, საკრებულოს თავმჯდომარე ცარო საძაგლიშვილი და საკრებულოს წევრი (მხარის ფეოდალი:) ზურაბ ოტიაშვილიც ესწრებოდნენ. პრეზენტაციის მსვლელობისას და შემდეგ ფოტოები გადავიღე, რომელი ფოტოებიც როგორც ჩანს გუბერნატორს არ მოეწონა.

რამდენიმე დღის შემდეგ ვაჟაობის დღესასწაულზე ბატონმა ჩოჩელმა საჯარო ლექცია წამიკითხა თემაზე: “როგორ უნდა მოიქცეს ჟურნალისტი და როგორ არ უნდა გადაიღოს საჯარო პირები.”

 

მაშინ გავატარე და დავიკიდე. მაგრამ როგორც მოგვიანებით აღმოჩნდა ასე არ უნდა მოვქცეულიყავი. მწარედ მახსოვს 7 ოქტომბერი და სარკოზის დასახვედრად მობილიზებული დუშელები დუშეთის ცენტრში. ჯერ გამგებელმა მიყვირა, რას იღებ ამდენ ფოტოებს, რამდენი ფოტო უნდა გადაიღო ბოლო ბოლოო და მერე დუშეთის სპორტსკოლის დირექტორმა საკმაოდ უხეში ფორმით მოგვმართა ჟურნალისტებს.

სიმართლე გითხრათ რესპონდენტებთან საუბრისას იშვიათად გამოვდივარ წონასწორობიდან. უფრო სწორად თითქმის არასდროს გამოვსულვარ. მაგრამ იმდღეს გამონაკლისი იყო. ცრემლები მახრჩობდა, იმიტომ რომ იძულებული ვიყავი ჩემი სტატუსის გამო შეურაცხყოფა მომეთმინა, რადგან რაც არ უნდა მეთქვა, როგორი მართალიც არ უნდა ვყოფილიყავი (ვიყავი კიდეც), მაინც მე გამოვიდოდი უზრდელი ჟურნალისტი და ის კაი ტიპი. მოვითმინე, მაგრამ გულახდილად რომ ვთქვა დიდი სურვილი მქონდა ის ფოტოაპარატი თავში ჩამეთხლიშა იმ უზრდელი ტიპისათვის.

ჰო ტიპებზე გამახსენდა. გუბერნატორი უფრო ტიპია, ვიდრე თანამდებობის პირი. რამდენიმე დღის წინ საგურამოში დავით ბაქრაძემ ახალი ლუდის ქარხნის მშენებლობა დაათვალიერა. რომელიც ოფიციალურად მცხეთა-მთიანეთის გუბერნატორის, ცეზარ ჩოჩელის ძმას ეკუთვნის. გუბერნატორმა შანსი არ გაუშვა ხელიდან და ჩვენი საინფორმაციო ცენტრი გააკრიტიკა. ცოტა ხნის წინ ჩოჩელის ქონებრივი დეკლარაცია გამოვაქვეყნეთ, გუბერნატორის კრიტიკის ობიექტიც სწორედ აღნიშნული სტატია იყო. სიმართლე გითხრათ კრიტიკის დარქმევა ზედმეტად კორექტული ფორმაა მისი საქციელის დასასათაურებლად. უფრო “კაჩავი” ერქვა ამას. თან ხაზგასმა იმაზე რომ ” აი ხომ ხედავ. ქვეყნის მეორე პირი აქაა (ნუ ფორმალურად მეორე, მაგრამ მაინც) და საერთოდ მკიდია თქვენ რას წერთ და როგორც წერთო” (ინტერპრეტაცია ჩემია:).

თუმცა გარეგნული ფორმების მიუხედავად რომ არ ჰკიდიათ ფაქტია. როგორც ვიცი ყველა ჩვენი სტატია საგულდაგულო განხილვის თემაა. კარგია. უფრო კარგი იქნება ჩვენს სტატიებში დასმულ პრობლემებს თუ მიაქცევენ ყურადღებას და იმ ადამიანებს დაეხმარებიან ვისზეც ვწერთ.

საკმაოდ ვრცელი პოსტი გამომივიდა. ხვალ საღამოს გავაგრძელებ:)

Never Give Up

Never Give Up!

The day after tomorrow

თუ ჩემი მწვანე ბლოგი  შენს რიდერშია, ე.ი. ჩემს შესახებ ასე თუ ისე რაღაცები იცი, თუ არადა ახლა შეგიძლია ჩაამატო:)

ამ ბლოგის შექმნა, რომელსაც ახლა კითხულობ,  ორმა რამემ გადამაწყვეტინა: ჩემმა ახალმა სამსახურმა და დაგროვილმა ამბებმა, რომელიც კალაპოტს ეძებს დღის სინათლეზე გამოსასვლელად.

ჩემი მწვანე ბლოგის მკითხველებმა იცით რომ ჟურნალისტი ვარ.ხანდახან რომ ვფიქრობ რამხელა ტვირთი მაქვს ცხოვრებაში აკიდებული, თუნდაც ჩემი სტატუსის გამო, სიცოცხლე აღარ მინდა.

ჟურნალისტობა ერთ-ერთი ყველაზე მძიმე და დაუფასებელი პროფესიაა.  როგორი კარგი სტატიაც არ უნდა დაწერო, როგორც არ უნდა შეეცადო სტატიაში ბალანსის დაცვას,  ყოველთვის იარსებებს ვიღაც, ვისაც თუნდაც ერთი დეტალი არ მოეწონება და განაწყენდება.

თუ მოხდა ისე რომ შეცდომა დაუშვი, იმწამსვე იქცევი დებილ ჟურნალისტად. არა აქვს მნიშვნელობა რა გაგიკეთებია მანამდე, იმწამსვე ყველაფერი ნულდება და თავიდან გიწევს ყველაფრის დაწყება.

პარადოქსია, საქართველოში, სადაც როგორც წესი, ვერასოდეს ვერაფერზე ვერ თანხმდებიან, ერთ რამეზე ყველა თანხმდება: “ყველა ჟურნალისტი დებილია”, “ეგ გაუნათლებლები ეგენი” ….    etc. etc.

ვიქნები თვითკრიტიკული და ვიტყვი: ამ ეტაპზე არ შემიძლია ვთქვა რომ კარგი ჟურნალისტი ვარ. მე ჩემს თავს უფრო ამბების კარგად შემგროვებელს ვუწოდებდი, რომელიც ცდილობს ყველა ნიუანსი გაითვალისწინოს – ფაქტები არ დაამახინჯოს და ჟურნალისტური ეთიკა დაიცვას. მე ჯერ კიდევ ვსწავლობ. ასე ათი წლის მერე (თუ რა თქმა უნდა მანამდე ვიცოცხლებ) ალბათ შევძლებ საკუთარი თავი კარგი ჟურნალისტების გვერდით დავაყენო, მანამდე კი ჯერ შორია. ბევრი უნდა ვისწავლო და გამოცდილება შევიძინო.

რაზე იქნება ეს ბლოგი.

იდეაში ჩემზე და ჩემს საქმიანობაზე. ჩემი მიმდინარე ქალაქი დუშეთია, მიმდინარე სამსახური – მცხეთა მთიანეთის საინფორმაციო ცენტრი,  http://www.icmm.ge.
მართალია ერთ ადგილზე დიდხანს ვერ ვჩერდები, მაგრამ მომდევნო 5 თვე ზუსტად ვიცი აქ ვიქნები.

წესით და რიგით ოქტომბრის ბოლოს ნორვეგიაში უნდა წავსულიყავი, მაგრამ გადავიფიქრე. ჩემი მეგობრებისთვის ცოტა რთული გასაგები აღმოჩნდა, რატომ შეიძლება გინდოდეს საქართველოში ცხოვრება და რატომ შეიძლება თქვა უარი  ნორვეგიაზე, მაგრამ ამ ეტაპზე ასე მინდა. რამდენიმე თვის წინ წასვლა მინდოდა, ახლა აღარ მინდა.  უბრალოდ არ მინდა და მორჩა.

საერთოდაც ჩემი ცხოვრება ხეტიალისგან, გადაფიქრებებისგან, შეცდომებისგან და პატარ-პატარა წარმატებებისგან შედგება. სულ ვამბობ რომ ცხოვრების “მუღამიც” სწორედ ამაშია – ხეტიალში, თავგადასავლების ძიებაში და არასტაბილურობაში. სტაბილურობა მკლავს. სტაბილური ადამიანი დამდგარ წყალს მაგონებს, რომელიც მყაყდება და ყველასათვის გამოუსადეგარი ხდება. სიცოცხლე ითხოვს მოძრაობას…

წინასწარ რაღაც მოლოდინი მაქვს. ზუსტად ვიცი იმ პოსტების გამო რომელსაც მომავალში დავწერ ბევრი გამაკრიტიკებს, ბევრი დამცინებს, ბევრ “ღრმადფილოსოფიურ დიდაქტიკურ რჩევა-დარიგებას” მივიღებ, მაგრამ ასევე  წინასწარ გეტყვით, მარტივად –  მკიდია:)  (ეს უკანასკნელი სიტყვა შემეძლო უფრო კორექტულადაც დამეწერა, მაგრამ სიმძაფრეს დაკარგავდა:).

როგორც ვასასი ამბობს, თუ ერთ დღეს მაინც ყველა დავიხოცებით, ჯანდაბას ვიცხოვრებ ისე როგორც მინდა, დინების საწინააღმდეგოდ, აღმართ-აღმართ, მწვერვალისკენ🙂

ორი დღე შიშის ქალაქში

ჩემმა მეგობარმა მითხრა დიდი ხნის წინ, საშინელი მეოცნებე ხარ. არ გეშინია ერთ დღეს ყველა ოცნება რომ აგიხდესო? მაშინ ხომ ცხოვრების აზრს დაკარგავ. მიზანი აღარ გექნება რისკენაც სწრაფვას ისურვებო.
კარგად მახსოვს რა ვუპასუხე:
– ნეტავ ამიხდეს და ახალს მოვიფიქრებ რამესთქო.
მე ოცნებები ამიხდა. თქვენ ხომ იცით, ჩემი ბლოგის ერთგულმა მკითხველებმა, ყველა ჩემი ოცნება მთას უკავშირდება.
მთა, მთა და ისევ მთა.
სამი წელი დამჭირდა იმისთვის, ის რომ მქონოდა რაც ამწუთას მაქვს.
მთასთან ახლოს ვარ, დუშეთში.
ვმუშაობ.
წესით ბედნიერი უნდა ვიყო.
ვარ კიდეც, თუმცა პირველივე სამუშაო დღეს ტორნადომ გადამიარა.
ასე მგონია რომ საქართველოში კი არ ვცხოვრობ და ვმუშაობ, არამედ სადღაც იტალიაში. ძველ სიცილიაზე, მაფიოზური კლანები რომ თარეშობდნენ და მთელს იტალიას განაგებდნენ.
ოდესღაც ყველა გზა რომში მიდიოდა, 21-ე საუკუნის საქართველოში, პატარა ქალაქ დუშეთში ყველა გზა ზურაბ ოტიაშვილთან მიდის.
დღეს ყველა მეკითხება ვინ არის ეს კაცი. ოფიციალური სტატუსით საკრებულოს რიგითი დეპუტატი, არაოფიციალური სტატუსით კი ის მთელს დუშეთს განაგებს.
მე არასოდეს მინახავს საქარველოს რომელიმე კუთხეში ხალხი ისე იყოს დაშინებული როგორც დუშეთში. ეს პატარა ქალაქი შიშის სამეფოა. გუშინ ატრაქციონებთან დაკავშირებით ქუჩაში გამოკითხვას ვატარებდი. უმრავლესობა გამირბოდა, ზოგი მელაპარაკებოდა, მაგრამ სახელს და გვარს არ ამბობდა. ვინაობის დასახელების გარეშე კიდევ აზრი არ აქვს. ყველა კომენტარზე რომელსაც ვწერ და რომლის ქრონომეტრაჟი მაქსიმუმ 2 წუთია, მინიმუმ ნახევარი საათი მუშაობა მჭირდება. და მე, ცხოვრებაში პირველად ვეხვეწები ადამიანებს რომ სახელი და გვარი მითხრან.
ვეუბნები რომ ეს ქალაქი ვინმე ოტიაშვილის კი არ არის მათია, ხოლო ოტიაშვილი ხალხის მიერ დაქირავებული რიგითი ჩინოვნიკი. რომ ფული, რომელსაც ზურაბ ოტიაშვილი ყოველ თვიურად ხელფასის სახით იღებს, ხალხის მიერ გადახდილი გადასახადებით ხვდება ბიუჯეტში. მაგრამ ხალხს მაინც ეშინია.
იმ ადამიანებმა ვინც მიცნობს, კარგად იციან როგორი არასკანდალური ვარ. უცნაურია, მაგრამ ექსკლუზივების მოპოვების იღბალი ნამდვილად მაქვს. არაერთი მნიშვნელოვანი თემა გამიშუქებია დღემდე როგორც ჟურნალისტს, მაგრამ ჩემი სახელი და გვარი, ყოველთვის ჩრდილში რჩებოდა. იმიტომ რომ მე მინდოდა ასე. ერთ მაგალითად ვფიქრობ ზაზა ბურჭულაძის და ქუთაისელი ინტელიგენციის დაპირისპირების ამსახველი ვიდეო კადრებიც საკმარისია. იმ დღეს, როცა სამსახურიდან წამოვედი, ჩემს ტელეფონზე ზარები არ წყდებოდა. თითქმის ყველა წამყვანი არხი მირეკავდა ინტერვიუსათვის. მაგრამ ყველას უარი ვუთხარი. ბოლოს იმაზეც თანახმა იყვნენ, უბრალოდ კადრში გამოვჩენილიყავი და ხმა საერთოდ არ ამომეღო. მე მაშინ უარი ვთქვი ერთჯერად პოპულარობაზე და ახლა იგივე სიტუაციაში რომ ვიყო, ისევ უარს ვიტყოდი.
რატომ დამჭირდა ამ ისტორიის მოყოლა. გუშინ ჩემი პირველი სამუშაო დღე იყო მცხეთა-მთიანეთის საინფორმაციო ცენტრში. შეიძლება ითქვას ყველაზე მძიმე დღე ჩემს ცხოვრებაში.
გუშინ ცხოვრებაში პირველად აღმოვჩნდი რეალური საფრთხის წინაშე – დაგაბრალონ ის რაც არ ჩაგიდენია. ვაღიარებ, გუშინ ძალიან შემეშინდა. შემეშინდა მაშინ, როცა ჩემი ხელჩანთა დაცვის თანამშრომელს ეჭირა , ხოლო პრესსამსახურის ხელმძღვანელი იმავე დაცვას ეძახდა – იცოდეთ არაფერი ჩაუდოთო ! წამებში გავაანალიზე, რომ მოულოდნელად შეიძლება აღმოვჩენილიყავი ნარკორეალიზატორი, იარაღის გადამტანი ან ძალიან საშიში დამნაშავე. შემეშინდა იმიტომ რომ ამ ქვეყანაში ჯერ კიდევ ყველაფერი მოსულა. საქართველოს რიგ კუთხეებში ცხოვრება ჯერ კიდევ საბჭოურ სისტემაზე მორგებული მიედინება.
ჯერ კიდევ გუშინ მთა ოცნება იყო.
დღეს ეს სამსახური ჩემი ყველაზე დიდი გამოწვევაა.
გუშინ, როცა დუშეთის გამგეობიდან ოფისში ვბრუნდებოდი უკვე ვიცოდი რომ ამ ისტორიას დავწერდი. ცხოვრებაში პირველად შევეცდებოდი დამეცვა საკუთარი თავი და ის ადამიანები ვინც ჩემს გვერდით მუშაობენ.
მე არ ვარ სკანდალისტი. მე არასოდეს გამივრცელებია ინფორმაცია, რომლის სიმართლეში დარწმუნებული არ ვიყავი. მე არ მსურს პოპულარობა და ამ მიზნით საშიშ ისტორიებს არ ვთხზავ. მე ამწუთში ჩემი და ჩემი კოლეგების უსაფრთხოება მაინტერესებს.
არ მეშინია მუქარების. არც იმის რომ დამიჭერენ. ცოცხალი თავს ყოველთვის დავიცავ, მაგრამ მკვდარი ვეღარ!

ცოტა ხნის წინ საკრებულოს დეპუტატის სახელით შემოგვითვალეს:
„არ გეშინიათ, მოულოდნელად მანქანამ რომ არ დაამუხრუჭოს ან ოფისში გაზის ბალონი რომ აგიფეთქდეთო?“

არ გვეშინია,მაგრამ…

Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

Post Navigation

%d bloggers like this: