არაფერი პირადი

Post factumm

Archive for the tag “the day after tomorrow”

The day after tomorrow

თუ ჩემი მწვანე ბლოგი  შენს რიდერშია, ე.ი. ჩემს შესახებ ასე თუ ისე რაღაცები იცი, თუ არადა ახლა შეგიძლია ჩაამატო:)

ამ ბლოგის შექმნა, რომელსაც ახლა კითხულობ,  ორმა რამემ გადამაწყვეტინა: ჩემმა ახალმა სამსახურმა და დაგროვილმა ამბებმა, რომელიც კალაპოტს ეძებს დღის სინათლეზე გამოსასვლელად.

ჩემი მწვანე ბლოგის მკითხველებმა იცით რომ ჟურნალისტი ვარ.ხანდახან რომ ვფიქრობ რამხელა ტვირთი მაქვს ცხოვრებაში აკიდებული, თუნდაც ჩემი სტატუსის გამო, სიცოცხლე აღარ მინდა.

ჟურნალისტობა ერთ-ერთი ყველაზე მძიმე და დაუფასებელი პროფესიაა.  როგორი კარგი სტატიაც არ უნდა დაწერო, როგორც არ უნდა შეეცადო სტატიაში ბალანსის დაცვას,  ყოველთვის იარსებებს ვიღაც, ვისაც თუნდაც ერთი დეტალი არ მოეწონება და განაწყენდება.

თუ მოხდა ისე რომ შეცდომა დაუშვი, იმწამსვე იქცევი დებილ ჟურნალისტად. არა აქვს მნიშვნელობა რა გაგიკეთებია მანამდე, იმწამსვე ყველაფერი ნულდება და თავიდან გიწევს ყველაფრის დაწყება.

პარადოქსია, საქართველოში, სადაც როგორც წესი, ვერასოდეს ვერაფერზე ვერ თანხმდებიან, ერთ რამეზე ყველა თანხმდება: “ყველა ჟურნალისტი დებილია”, “ეგ გაუნათლებლები ეგენი” ….    etc. etc.

ვიქნები თვითკრიტიკული და ვიტყვი: ამ ეტაპზე არ შემიძლია ვთქვა რომ კარგი ჟურნალისტი ვარ. მე ჩემს თავს უფრო ამბების კარგად შემგროვებელს ვუწოდებდი, რომელიც ცდილობს ყველა ნიუანსი გაითვალისწინოს – ფაქტები არ დაამახინჯოს და ჟურნალისტური ეთიკა დაიცვას. მე ჯერ კიდევ ვსწავლობ. ასე ათი წლის მერე (თუ რა თქმა უნდა მანამდე ვიცოცხლებ) ალბათ შევძლებ საკუთარი თავი კარგი ჟურნალისტების გვერდით დავაყენო, მანამდე კი ჯერ შორია. ბევრი უნდა ვისწავლო და გამოცდილება შევიძინო.

რაზე იქნება ეს ბლოგი.

იდეაში ჩემზე და ჩემს საქმიანობაზე. ჩემი მიმდინარე ქალაქი დუშეთია, მიმდინარე სამსახური – მცხეთა მთიანეთის საინფორმაციო ცენტრი,  http://www.icmm.ge.
მართალია ერთ ადგილზე დიდხანს ვერ ვჩერდები, მაგრამ მომდევნო 5 თვე ზუსტად ვიცი აქ ვიქნები.

წესით და რიგით ოქტომბრის ბოლოს ნორვეგიაში უნდა წავსულიყავი, მაგრამ გადავიფიქრე. ჩემი მეგობრებისთვის ცოტა რთული გასაგები აღმოჩნდა, რატომ შეიძლება გინდოდეს საქართველოში ცხოვრება და რატომ შეიძლება თქვა უარი  ნორვეგიაზე, მაგრამ ამ ეტაპზე ასე მინდა. რამდენიმე თვის წინ წასვლა მინდოდა, ახლა აღარ მინდა.  უბრალოდ არ მინდა და მორჩა.

საერთოდაც ჩემი ცხოვრება ხეტიალისგან, გადაფიქრებებისგან, შეცდომებისგან და პატარ-პატარა წარმატებებისგან შედგება. სულ ვამბობ რომ ცხოვრების “მუღამიც” სწორედ ამაშია – ხეტიალში, თავგადასავლების ძიებაში და არასტაბილურობაში. სტაბილურობა მკლავს. სტაბილური ადამიანი დამდგარ წყალს მაგონებს, რომელიც მყაყდება და ყველასათვის გამოუსადეგარი ხდება. სიცოცხლე ითხოვს მოძრაობას…

წინასწარ რაღაც მოლოდინი მაქვს. ზუსტად ვიცი იმ პოსტების გამო რომელსაც მომავალში დავწერ ბევრი გამაკრიტიკებს, ბევრი დამცინებს, ბევრ “ღრმადფილოსოფიურ დიდაქტიკურ რჩევა-დარიგებას” მივიღებ, მაგრამ ასევე  წინასწარ გეტყვით, მარტივად –  მკიდია:)  (ეს უკანასკნელი სიტყვა შემეძლო უფრო კორექტულადაც დამეწერა, მაგრამ სიმძაფრეს დაკარგავდა:).

როგორც ვასასი ამბობს, თუ ერთ დღეს მაინც ყველა დავიხოცებით, ჯანდაბას ვიცხოვრებ ისე როგორც მინდა, დინების საწინააღმდეგოდ, აღმართ-აღმართ, მწვერვალისკენ 🙂

Post Navigation

%d bloggers like this: